Arkadas Evi Bülteni, Üretenlerin Ve Paylaşanların Adresi

Serdar KORDU

Bu hafta içinde Santralİstanbul'da çok güzel bir konser izledik. Kübalı efsane gurup Buena Vista Social Clup.

Santralİstanbul'a gidişimiz biraz maşakatli olsa da, konser alanında yiyecek bir şey olmamasından kaynaklı olarak  kimi arkadaşlar epey sıkıntı çekseler de, üstelik havanın geç vakitte epey serinlemesine karşın hazırlıksız olanlarımız olmasına rağmen  bu konsere gidebilmiş olmak keyif vericiydi.

(Sağolsun bir arkadaşımızın ayarladığı protokol biletler sayesinde konsere girebildik. Fakat aynı nedenle konserin başlamasından 1 saat önce orada olmamız gerekiyordu. Bu da oraya beraber gittiğimiz arkadaşların bazılarının direk işten gelmesi ve yazlık kıyafetlerle olması dolayısıyla ilerleyen saatlerde sıkıntı yaşamalarına neden oldu. Bir yandan da Buena Vista'yı sadece sahnede görmek onlara yetmişti, önceden çok dinledikleri bir gurup değildi sanırım. )

Özellikle Chan chan ve El paso adlı parçalarını canlı dinleyebilmiş olmak çok güzeldi benim için. İlerleyen yaşlarına rağmen gurup üyelerinin sahne performansı ve yetenekleri görülmeye değerdi. "İyi akşamlar İstanbul" dediğinde gurup solisti, yükselen alkışlar ve çığlıklar gecenin enerjisini ikiye katladı.

 Santralİstanbul'un dere kenarında ve çimenliklerle çevrili konser alanı da gayet hoştu. Konser organizasyonu alanın büyüklüğüne hitap edecek bir ses düzeni kuramamakla, yiyecek birşeyler satan standların olmamasıyla eksiklikler gösteriyordu. Ayrıca böyle bir konserde oturarak ve ayakta diye biletlerin ikiye ayrılmış olması ve oturarak biletlerin 2-3 katı fazla fiyatla satılmış olması bence çok saçmaydı. O koca alana en fazla ileri yaşlılar için 2-3 sıralık oturma alanı ve diğer herkesin ayakta eşlik edeceği bir düzen ve eşit bilet ücreti bence daha makul olandı.

3 saatlik konserin sonlarına doğru tam Küba Halk Şarkısı Guantenamera'yı söylüyorduki Buena Vista, yanımdaki arkadaşların  baskısı sonucu konser alanından ayrılmaya koyulduk, zira epey üşümüş ve acıkmışlardı...

Bitime yakın kaldırılan bariyerler, sahne önünde toplanan kalabalığın coşkulu danslarıyla bütünleşmesini sağladı. Oturan-ayakta ayırımı kalmamıştı ama biz çıkıyorduk. Son bir kaç dakikaya eşlik ettikten sonra sahne önünde, konser çıkışında bekleyen arkadaşlarla buluşarak bizi o akşam misafir edecek Sevinç-Helin'in evlerinin yolunu tuttuk.

Serdar KORDU

Aysel dedi ki abi dans ettiğimde herşey geride kalıyor ve bir boşluğun içinde başka bir dünya buluyorum. Bir çeşit başka bir hayat yaşamak, yeni bir gezegeni ziyaret etmek benim için dans etmek.

Ben dedim ki dans etmek bir ruh hali, bir yenilenme arzusu, bir kendini keşiftir bir kaç etapta tamamlanan.  Dans edemeyen yeterince özgürleşememiştir.


Aysel dedi ki, dans ederek tanıyorum kendimi ve bildiğim başka bir yanıma ulaşıyorum her harekette. Ritimlerdeki iniş çıkışlar duygularımın alçalıp yükselmesini, hayatın imkansızlıklarına dair duyduğum öfkeyi ve kendimi ikna etme arasındaki dalgalanmayı anlatıyor. Müzik ve dans  hayatı yeniden sevmemi sağlıyor..


Ben dedim ki, dans kaçışla buluşmanın bedenidir. Kendinden kaçarken kendinle buluşmanın adresidir. Bir yoga vazifesidir vücudun her hareketi. Kendine ve karşındakine güvenin, inancın, değişime olan susamışlığındır.

Dans yeni bir hayatın müjdecisidir...

BarışaRock ilk olarak Coca Cola'nın sporsonsurluğunda düzenlenen Rock'n Coke'a tepki ve alternatif olma duygusuyla düzenlenmişti. İlk düzenlendiği yıl gitmeyi istemiş fakat ancak bir yıl sonraki 2. yıl festivaline gidebilmiştim. Sonraki yıllarda BarışaRock, Rock'n Coke'a alternetif olmanın ötesinde çok daha geniş bir anlam kazanarak yola devam etti, ediyor. Her yıl gittiğimiz bu etkinlik başlı başına bir tavır alışın, bir duruşun simge etkinliklerinden biri haline geldi. Geçen yıl işten atılmalara karşı direnişte olan Coca Cola işçilerinin katıldığı festivaldeki coşku görmeye değerdi...

Bundan on yıl öncesinde böyle etkinliklerin düzenlenmesinin başlı başına bir eylem haline geleceğini söylediğimde çevremdeki arkadaşlar dudak büker, bu tür çalışmaları basit burjuva etkinlikleri olarak etiketlerlerdi. Şimdi onbinlerce gencin, muhalifin katıldığı bu tür etkinliklerin anlamı yavaş yavaş farkediliyor. Bir çok gurubu, sendikayı, derneği, gurubu bu tür etkinliklere katılırken görüyorum...

Alternatif Rock Festivali Barışarock’ın beşincisi bugün yani 24 Ağustos’ta İstanbul’da başlıyor. Festivale 62 grup ve 45 sivil toplum örgütü katılıyor. Sarıyer Mehmet Akif Ersoy Parkı'nda düzenlenen festival yarın başlayacak konserlerle hız kazanacak, pazar akşamı sona erecek. Irkçılığa, milliyetçiliğe, savaşa, militarizme, homofobiye, nükleere karşı festival oalarak 5. yaına basan feativale giriş ücretsiz. Sinema gösterimlerinin, tiyatro oyunlarının, söyleşilerin düzenleneceği etkinliğe bu sene yüz bin kişilik katılım bekleniyor...

Programla ilgili ayrıntıları http://www.barisarock.org dan edinebilirsiniz...

Nadire GÜL

Serdar KORDU

Soul ve funk müziğin babası ABD'li şarkıcı James Brown'un en popüler albümünü indirdim geçenlerde internetten. Tesadüf eseri rastlayınca yıllardır dinlemediğim parçalarını yeniden dinleme fırsatını yakalamış oldum.

Lise yıllarında ağırlıkla dinlediğim  "I Feel Good", "Like A Sex Machine", gibi klasikleri yeniden dinlemek, o ritmi ve neşeyi hissetmek ne hoş anlatamam.

James Brown, ABD'de son 50 yılda müziğe damgasını vuran Elvis Presley ve Bob Dylan gibi sanatçılar arasında yer alıyor bence. Üstüne üstlük sahip olduğu sahne performansı harikaydı ve Mick Jagger ve Michael Jackson gibi şarkıcılara model oldu kanımca.

Küçük yaşta soyguna karışmış olması onun altsınıftan gelen biri olduğunu anlatır bana. Bu bahsettiğim albümünün adı Papa's Got a Brand New Bag. 1965'te en iyi R&B şarkısı ödülünü almış. 1992 yılında da ömürboyu başarı dalında Grammy kazanmıştı James Brown.

25 Aralık 2006'da, 73 yaşında hayata veda eden James Brown'un albümlerini, Ritm and Blues'u funk ve soul'le harmanlayan bu güzel abimizi dinlemenizi hararetle öneririm. Neşenize neşe katar, ömür uzatır...